Dit jaar.. 2025

Hoi lieve vrienden, inmiddels is het al eind oktober 2025. De tijd vliegt. Daarom even een terugblik, gevolgd door een update.

In februari ben ik nog even een weekje naar Fuerteventura geweest om me op te laden voor een spannende tijd. Toen ik terugkwam van die week, ben ik 2 dagen erna naar Amsterdam gegaan. In februari en maart dit jaar ben ik namelijk 6 weken in het MUMC bestraald. Dit was omdat er toch een zieke lymfeklier naast mijn borstbeen gevonden was, welke er een paar maanden ervoor uit geopereerd was.  In Groningen konde ze deze specifieke behandeling in combinatie met hyperthermie niet doen.  Met de taxi reed ik op en neer en verbleef ook vele nachten in een hotelletje in de Bijlmer. Met mijn nieuwe elektrische step reed ik dan  s ochtends er naar toe. Best leuk. De mensen waren erg aardig en ik zat vaak lekker de Jan van Haasteren puzzel te maken in de wachtkamer met een kopje koffie.  Ook al had ik plannen voor bezoek, vriendinnen en uitstapjes, er is niet veel van gekomen. Ik zat in mijn geconcentreerde bubbel om het vol te kunnen houden. 

De 1e week na de bestralingsperiode in Amsterdam was ik vrij eufoor. Heerlijk om het achter de rug te hebben. Ik moest echter wel weer landen in het ' gewone' leven en de down time volgde onherroepelijk. Daarbij kwam de vermoeidheid, de pijn in mijn slokdarm, mijn stembanden, borst en arm. Het gevecht tegen oedeem. Dag en nacht een  compressie BH en -arm aan. Ook bleek mijn schildklier aangetast te zijn door de bestraling, waardoor ik nu thyrax slik. En de continue  immense jeuk op de bestraalde huid.  Het oppakken van zwemmen was ook een dingetje, net of ik het niet meer kon. Ik ging in de winter naar Amsterdam en kwam in de lente terug. Het seizoen in Matsloot was weer begonnen.  Maar eerst moest er een PEt scan gemaakt worden. De scan die het oordeel geeft, mag je door met leven? Of niet?  De scan leek schoon, op een halsklier na. Na heel veel stress en onderzoek bleek het een onschuldige klier vol afweercellen. Het voorjaar en de zomer in matsloot heb ik benut om heel veel te klussen, heggen eruit te slopen, alles te schilderen, me op de tuin te concentreren en alles mooi te maken. Langzaam maar zeker merkte ik dat mijn zenuwstelsel tot rust kwam. De oxazepammetjes waren niet meer nodig om te kunnen slapen en mijn lijf kwam tot rust. De opgejaagde spanning, de nare en enge gedachten vol rampen namen af. Naast klussen is ook schrijven mijn passie.  Het helpt om alles te verwoorden en daarmee te verwerken. Eerst had ik een plan, een inspiratie tot een goed doel. Geld ophalen voor het KWF en dan een keer niet middels sport, maar middels een verhaal en een soort Jan van Haasteren Puzzel.  Maar al snel bleek dat ik eerst mijn eigen verhaal op te schrijven had. Misschien ga ik in de toekomst mijn mooie plan nog eens uitwerken.  En mijn wens om geld in te zamelen voor diverse goede oncologische onderzoeken  heb ik kunnen verwezenlijken middels de 'walk and dance loop' begin oktober. Ik krijg steeds meer zin in leuke dingen en events. Ik kom heel langzaam weer in balans. Ik ben sinds jaren weer eens een lang weekend mee geweest met vriendinnen naar Ameland, ik ga af en toe weer uit, Ik trim honden en geef af en toe weer een pilatesles. Het overleven gaat langzaamaan over in Leven. Jur en ik proberen onze basis terug te vinden. Ook al zijn er harde realiteiten om ons heen van lotgenoten die het niet redden.   Ik hoop dat mijn (/ ons) gedisciplineerde leven vol revalidatie, sport, rust, meditaties, trauma verwerking, coaching, goede voeding en ons lieve hondje me zullen helpen om het volgende meetmoment in November goed door te komen. Waar vorig jaar sprake was van een veenbrand die niet meer te stoppen zou zijn, heb ik nu zoveel hoop, ik voel me zo fit! Maar wat zegt dat?  De gruwelijke angst verstijfd me soms. Die angst om mijn kinderen te verliezen en zij mij, gaat me door merg en been. 

November en daarna april 2026. Als.... dan.... ben ik erdoor. Help je me hopen?

Liefs van mij.