Reconstructie?

En nu ik al zover in dit traject ben, begin ik voorzichtig aan reconstructie te denken.  Ik heb al een aantal artsen gesproken in Groningen, in Maastricht en vandaag opnieuw in Groningen bij een vrouwelijke arts.  Nu ik toch in het Martini moest zijn vandaag en me op de fiets door de sneeuw heb moeten wagen, kon ik ook gelijk een foto van mjjn ribben laten maken.  Anderhalve week geleden ben ik namelijk bij een stomme actie uit het klimrek gevallen en heb mijn ribben gekneust of gebroken. (Waar vroeger een triceps pushup op een brug met gelijke leggers geen punt was, zakte ik nu door mijn armen heen en knalde met mijn ribben op de stang) Gekneust bleek dus vandaag. Gelukkig maar. Dan kan ik rustig op geleide van pijn blijven sporten. Samen met twee zwemmaatjes heb ik namelijk het 'onzalige' plan opgevat om een kwart triathlon te gaan doen komende zomer!  Ik word daar zo blij van, of ik het ook echt ga doen, weet ik nog niet. Maar weer een doel hebben, mijzelf uitdagen of ik 'het' nog kan..  gaaf toch? (Dat klimrek vervang ik maar door iets anders, haha..)

Die reconstructie gaat dus pas volgende winter plaatsvinden. Eerst de 4 jaarsgrens passeren.  Ik voel me excited. Zo gek dat het leven soms 'normaal' wordt.  Maar ook zo beangstigend dat een ribfoto van vandaag waarop ook de longen in beeld werden gebracht me doodsbang maakte. Stel dat het foute boel is en alles in eens weer stopt....

Nu lekker slapen, het wordt code oranje en alle scholen zijn morgen dicht. Voelt weer een beetje als een lockdown. Komend weekend blijven we binnen of misschien kunnen we sleeén. Als iedereen maar gezond blijft. 

Liefs..